Όσα δεν επιστρέφουν

 

       

     Χαμένοι μέσα στις μέριμνες και στις αδιάκοπες ασχολίες της καθημερινότητας, αφήνουμε συχνά τη ζωή να περνά χωρίς να την προσέχουμε. Οι ημέρες κυλούν η μία πίσω από την άλλη, ο χρόνος φεύγει ασταμάτητα, και εμείς, βυθισμένοι στον θόρυβο των υποχρεώσεων, ξεχνούμε εκείνα που έχουν αληθινή αξία. Ξεχνούμε πως τα σπουδαία πράγματα της ζωής δεν είναι η ύλη, ούτε το χρήμα, ούτε όσα συσσωρεύει κανείς γύρω του για να αισθανθεί ασφαλής. Τα αληθινά πολύτιμα είναι τα πρόσωπα που μας συντροφεύουν, οι σχέσεις που νοηματοδοτούν την ύπαρξή μας, οι στιγμές οι μικρές και αθόρυβες, που όμως κάποτε γίνονται ολόκληρη η μνήμη και ο θησαυρός της καρδιάς.

        Και όμως, αυτά ακριβώς είναι που προσπερνούμε ευκολότερα. Ένα βλέμμα, ένας λόγος, ένα άγγιγμα, μια συνάντηση, ένα απόγευμα που χάνεται χωρίς να το καταλάβουμε, μια παρουσία που τη θεωρούσαμε δεδομένη και που ίσως αύριο να μην υπάρχει. Ο άνθρωπος συχνά πλανάται ότι έχει χρόνο, ότι μπορεί αργότερα να αγαπήσει, αργότερα να εκφραστεί, αργότερα να ζήσει. Μα ο χρόνος δεν αναστέλλεται, δεν περιμένει, δεν διαπραγματεύεται. Δεν ανταλλάσσεται με χρήμα, δεν αγοράζεται, δεν επιστρέφει. Τα πρόσωπα δεν μένουν για πάντα, και οι στιγμές, μόλις περάσουν, δεν ξανάρχονται με την ίδια μορφή.

Γι’ αυτό χρειάζεται, έστω για λίγο, να κάνουμε μια παύση. Μια αληθινή παύση του χρόνου μέσα μας. Να σταθούμε, να σιωπήσουμε, να κοιτάξουμε βαθύτερα. Να εκτιμήσουμε αυτά τα μικρά και φευγαλέα, που συχνά νομίζουμε ασήμαντα, ενώ στην πραγματικότητα είναι το ίδιο το υλικό της ζωής μας. Γιατί τελικά η ζωή δεν μετριέται με λογαριασμούς, κατορθώματα και αποκτήματα, αλλά με το φως που πρόλαβες να αντικρίσεις, με την αγάπη που τόλμησες να δώσεις και να δεχθείς, με το νόημα που διέσωσες πάνω από τη φθορά.

Ας το συλλογιστούμε, λοιπόν, καλά, βαθιά, στοχαστικά. Ας σκύψουμε με ειλικρίνεια πάνω στην παροδικότητα των πάντων και ας αναρωτηθούμε τι είναι εκείνο που μένει όταν όλα τα άλλα παρέρχονται. Και ας ακούσουμε τον ποιητή, που με λόγο πυκνό και φωτεινό μας υπενθυμίζει πως ο άνθρωπος δικαιώνεται ίσως σε μία και μόνη στιγμή αλήθειας, σε μία στιγμή όπου αντικρίζει ολόισια το φως:

“Η άμμος που έπαιξες όπως με τη ζωή σου,

η Τύχη και τα στέφανα

που άλλαξες με την παντοτινή σου άγνωστη,

ο καιρός, ο ανίσχυρος εχθρός,

αν έχεις κατορθώσει μια για πάντα,

ολόισια, ν’ ατενίσεις το φως!

είναι η μία στιγμή,

σθεναρή πάνω από τα βάραθρα.”

Αυτή η μία στιγμή ίσως είναι όλη η ζωή. Μια στιγμή αληθινής εγρήγορσης, μια στιγμή επίγνωσης, μια στιγμή που ο άνθρωπος παύει να παρασύρεται και αρχίζει πραγματικά να ζει.

π. Δωρόθεος Σαμαρτζής